Yolculuk


Bahar Gülşe 23/03/2019

Bir yolculuğa ihtiyacım var.

İlham veren bir yolculuğa.

Sadece kameram ve ben. Çünkü keşfetmeye ihtiyacım var. Ve düşünmemeye. Ve yürümeye. Ve anı yakalamaya ihtiyacım var.

Derin bir nefes kadar rahatlatıcı, bir bahar rüzgarı kadar umut dolu bir yolculuğa ihtiyacım var.

About a girl

Toprak’a ayda bir veya iki ayda bir toplu kitap alışverişi yapıyorum. Kitaplar hayatımızda önemli bir yer kaplamaya başladı. Özellikle uyku öncesi rutininde beraber mutlaka en az 4 kitap okuyoruz. Bu nedenle kitap çeşitliliğine önem veriyorum. Fakat kitap konusu biraz hassas , çünkü piyasada özensiz yazılan, Türkçe cümle kuruluşlarına dikkat edilmeyen, illüstrasyonları vasat bir çok kitap var. Bu nedenle kitap alırken kullandığım kaynaklara değinmek istedim. Kitap Kurdu Anne http://www.kitapkurduanne.com/ adresinden ulaşabileceğiniz   Devamını oku ...

Annelik Edebiyat

17


Bahar Gülşe 18/12/2018

Aman tanrım. Yazmaya çalışırken biraz ilham aramak için eski yazılarıma göz atıyorum. Bir anda tarihe bakıyorum. 18 Aralık 2018. Birkaç senedir bu zamanlar hiçbir kelime ile kendimi ifade edememişim. Nedense Toprak doğduğundan beri yaşamı farklı gözlerle izlemeye başladım, belki de bundandır bilemiyorum. Fakat ölümü bir süreliğine unutup yaşama o kadar odaklandım ki, seninle ilgili hiçbir kelime dökülmedi yüreğimden. Yarın 19 Aralık 2018. Seni kaybedişimin (ya da farkında olmadan kendimi) 17.   Devamını oku ...

About a girl

Bu aralar çok ihtiyacım var


Bahar Gülşe 16/12/2018

Bu aralar ihtiyacım olanlar, Düşünmeden ve planlamadan yaşamak. Ağız dolusu gülmek. Birkaç gün ortadan kaybolup bana kimsenin ulaşamayacağı bir yerde kendimle başbaşa kalmak. Saatlerce sokaklarda dolaşıp anı yakalayabileceğim fotoğraflar çekmek. Kafamdakileri yazıya dökebilmek. (Havalar güzel olduğunda olabilir) Açık hava festivallerinden birine katılmak. Bir sergi gezmek. Tiyatroya gitmek (gerçekten sahne kokusunu çok özledim). Gerçekten şu maddeleri sıraladığıma inanamıyorum. Oturdum ve düşündüm, bu hayatta -özellikle şu sıralar Toprak ile tek başıma ilgileniyorken-   Devamını oku ...

About a girl Günce

Son birkaç aydır sürdürülebilir yaşam kitapları basan sinek sekiz yayın evinin kitaplarını takip ediyorum ve okumaya çalışıyorum. Okuduklarımdan biri de okulsuz büyümek.

Kitabın başlığına ve kabına bakacak olursanız “okulsuz eğitim, kırsalda yaşamak, doğa ile bağ kurmak ve yaşarken öğrenmek hakkında sıradışı bir ebeveynlik macerası” şeklinde bir açıklaması var. Benim kitabı alırken en çok merak ettiğim konu,okulsuz eğitim kısmıydı. Tabii ki Türkiye’de bunu gerçekleştirmek imkansız,yaşadığımız hayat şartlarını da düşünecek olduğumuzda okulsuz eğitim bana pek göz kırpmıyordu. Ama bu deneyimi ilk elden yaşayan bir aileden bunun nasıl birşey olduğunu öğrenmeyi istedim.

Kitabı okumaya başladığımda ve sonrasında bir çok yerde notlar tuttuğumu farkettim.Bu kitabın okulsuz eğitimi uygulamasam da, ebeveynlik tutumları açısından bana çok şey kattığını gördüm ve bunu yazıya dökmek istedim.

Devamını oku »

Edebiyat

Toprak ile kitap maceramıza yaklaşık 6. ayda başladık. Oturmaya başlamasıyla birlikte eline dokun-hisset serilerinden kitapları vermeye başladım. Tabii ilk başlarda bir süre kitaplara odaklansa da sonrasında diş kaşıyıcı olarak kullandı :)

Böyle böyle 1 yaşına kadar geldik. Ona kitap okusak da çok fazla ilgilenmiyordu, ama biz yine de o oyuncakları ile oynarken okumaya devam ettik. Bu noktada kitaplar ve çocuklarla ilgili olarak Barış Özcan’ın oğlu Sufi ile gerçekleştirdiği kitap projesi çok hoşuma gitmişti. Bu nedenle ben de Toprak’a ayda 3-4 kitap almaya başladım. Toprak ile ilgilenen bakıcısı da kitap alışkanlığını teşvik etti ve kitaplara odaklanması ve severek merak etmesi için ona bol bol kitap okudu. Bunun da bir yöntemi olduğunu o zaman öğrendim. Önce sayfaları çevirmekle başladılar, sonra yavaş yavaş Toprak kitaplardaki resimleri incelemeye başladı. Şimdi ise minik bir kütüphanesi var ve içinden seçtiği kitapları getirip bize okutuyor.

Devamını oku »

Annelik

Yalnız Deniz Fenerleri


Bahar Gülşe 02/03/2018

Soğuk ve güneşli havalar nedense bende yalnızlık hissini tetikliyor. Bugün yine öyle bir gün sanki. Sabah ofise geldim, bilgisayarımı açtım giriş ekranında yalnız bir deniz feneri. Uçsuz bucaksız denizin içinde , hava güneşli .Tabii sıcak mı soğuk mu bilmiyorum, ama soğuk hayal ediyorum. Ona benzer deniz fenerlerini aradım buldum. Hoşuma gidenleri paylaşmak istedim. Blonde Redhead eşliğinde inceleyiniz ki yalnızlık hissini daha da perçinlesin. Nedense bu histen garip bir mutluluk duyuyorum.   Devamını oku ...

About a girl

Yazamıyorum


Bahar Gülşe 04/02/2018

Bu aralar çok yazasım var. Kelimeler kaynıyor beynimde, cümlelere dökülmüyorlar bir türlü. İşe geri dönüşümle birlikte yine herşeyi hızla tüketir oldum. Müziği, kitapları, filmleri hızlıca tüketip geçiyorum. Derinine inmek için daha fazla uykusunu almış, daha dingin bir zihin gerekiyor çünkü. Ve bu yüzden yazamıyorum işte. Karıncalanmış beynimi açmak için ne yapmalı bilmiyorum.

About a girl Günce

Ekim itibariyle işe kaldığım yerden devam ediyorum. Artık hem kendim için hem de bu işlerle uğraşanlar için karşılaştığım teknik problemleri ve çözümlerini yazmaya çalışacağım.

İlk olarak IBM ODM 8.9 versiyonunda kural seti testi gerçekleştirirken karşılaştığım hatalar ve çözümlerinden bahsetmek istiyorum.

Devamını oku »

IBM ODM Teknik Problem Çözümleri

Evet, canım Toprak 1 yaşına girdi geçen hafta. Hayatımın en zorlu 1 yılını geride bıraktım. Kimi gün umutsuzluğun en büyüğünü yaşarken, kimi gün mutluluktan ağladım. Gerçekten zor iş anne olmak. Öyle fotoğraflardan gözüktüğü gibi değil. Kimi insan doğuştan yeteneklidir bazı şeylere, kimisi yolda öğrenir. Ben yolda öğrenenlerdenim sanırım.

Dönüp baktığımda görüyorum ki ne kadar yorulduysam o kadar büyüdüm. Ne kadar üzüldüysem o kadar huzurlu ve mutluyum şimdi. Bu serüven ve yorgunluk bitti mi? Tabii ki hayır,daha yeni başlıyoruz herşeye :) fakat şimdi biraz daha töleranslıyım. Uykusuzluğa, ağlamalara, isyanlara… ve önüme çıkabilecek tüm engelleri Toprak için aşabileceğime inanıyorum. Büyüttüğüm yavrumun gelişimini gördükçe daha da heyecanlanıyorum. Çünkü sağına soluna bile bakamayan bir yavrudan, emekleyen, yürümeye çalışan bir çocuğa dönüşümünü izliyorum her gün. Benimle iletişime geçen, söylediklerimi anlayan, bazen anlamak istemeyip tepki gösteren bir varlık. Bu gelişimi görüp de mutsuz olmak elde mi?

Çocuk yapma kararı gerçekten ince iş. Öyle haydi bizim de çocuğumuz olsun diye yapılacak birşey değil bence.Ama bir kez dünyaya geldiler mi… işte o zaman hep bir kaos içindesin. Bir yandan kalbin sıkışır, bir yandan dünyanın en mutlu insanı oluverirsin.

Kısaca anneliğimin ve oğlumun 1. yılı kutlu olsun. Nice yıllarımız olsun :)

Annelik